Αυτό το τραγουδάκι έγινε εσχάτως τρόπον τινα μια underground επιτυχία (έχει συμπεριληφθεί σε μια-δυο συλλογές & podcasts, ανέβηκε και στο ΥΤ και προφανώς από κει, έφτασε ν'ακουστεί και στο "ράδιο", χωρίς όμως άλλα πληροφοριακά στοιχεία) Το ίδιο το τραγούδι και το όνομα του τραγουδιστή (Gary Atkinson) δε θυμίζουν κάτι. Όμως το όνομα "Marlin Wallace", που αναφερόταν επίσης στην περιγραφή του ΥΤ, κάπου παρέπεμπε και με "τσίγκλαγε" να το ψάξω - τελικά και γλίτωσα το κόλλημα και ανέσυρα "λαβράκι".



Αυτός ακριβώς ο κύριος MARLIN WALLACE είναι τo θέμα μας: ένας ανεκδιήγητος, εντελώς αουτσάιντερ (μα εντελώς, όμως!!) τραγουδοποιός/συνθέτης από το Μιζούρι, ο οποίος, εκτός από τη μουσική του, παρουσιάζει ιδιαίτερο κοινωνικό και ψυχιατρικό ενδιαφέρον :)) O Wallace, που στα νιάτα του έμαθε να παίζει μπάντζο και κιθάρα, υπήρξε ένας πραγματικός hobo, περιπλανώμενος στην Αμερική για πάνω από δεκαεφτά χρόνια ως λαθρεπιβάτης τρένων. Στο διάστημα αυτό έδινε σημεία ζωής στέλνοντας κάρτες στη μάνα του απ' τους διάφορους σταθμούς που κατέβαινε. Το 1969 ηχογράφησε το πρώτο του 45άρι σε μια εταιρεία του Νάσβιλ στο Τεννεσσή, μέχρι που το 1973 εγκαταστάθηκε πάλι στο Μιζούρι και ξεκίνησε τη δική του εταιρεία (Corillions), με σκοπό να ηχογραφεί και να διανέμει τη μουσική του.

Από τότε ως το 1981, κυκλοφόρησε 14 σιγκλάκια και 2 μίνι LP, καθώς και δύο άλμπουμ (το ένα διπλό), όλα do-it-yourself κάντρυ φολκ αισθητικής, με τη βοήθεια φίλων και μάλλων άγνωστων μουσικών και ερμηνευτών (ο ίδιος έχει συνθέσει όλα αυτά τα τραγούδια, αλλά τραγουδά μόνο σε λίγα και, συνήθως, με ψευδώνυμο). Η θεματολογία τους ποικίλλει ιδιαίτερα - από ιστορίες του δρόμου, φυλακές, τρένα κλπ, μέχρι ιστορίες για άλιενς, δεινόσαυρους, μυθικά τέρατα του χιονιού και πάει λέγοντας. Οι παραγωγές, αν και όπως είπα do-it-yourself, είναι άρτιες: θα'λεγε κανείς ότι πρόκειται για έναν μάλλον "πειραγμένο" Γούντυ Γκάθρυ ή Τζόνυ Κας..

Κι εκεί που λέει κανείς "όλα εντάξει" (ή, τέλος πάντων, σχεδόν εντάξει), αρχίζουν τα ωραία: το μόττο της Corillions, όπως τυπώνεται πάνω στις ετικέτες, είναι "Fight Communism". Στα liner notes του διπλού του album, υπό τον τίτλο "ΤΗΕ TRUTH THAT MUST BE TOLD" ο Wallace περιγράφει πως από το 1961 έχει μπει για τα καλά στο στόχαστρο των κομμουνιστών, οι οποίοι του επιτίθενται διαρκώς με ακτίνες laser από δορυφόρους που έχουν τεθεί σε τροχιά, χωρίς αυτός να μπορεί να αμυνθεί - μια και οι ακτίνες laser διαπερνούν τα κτίρια. Αποδίδει μάλιστα και το θάνατο της μητέρας του το 1977 (από καρδιά) σ'αυτές τις διαρκείς επιθέσεις των Κόκκινων. Ακόμη κι όταν "ανακάλυψε" ότι καποιο κεραμικό υλικό μπορεί να παρέχει προστασία "έναντι κάποιων μορφών ακτινοβολίας", οι διαβολικοί Κόκκινοι εξέλιξαν τα σατανικά όπλα τους και επικέντρωσαν τις επιθέσεις τους στα πιο ευαίσθητα όργανα (γεννητικά όργανα, κεφάλι, συκώτι), προξενώντας φρικτούς πόνους. Χειρότερα ακόμη, όπως ισχυρίζεται, οι σατανικοί Κόκκινοι έφτασαν στο σημείο όχι μόνο να υποκλέπτουν και να διαστρεβλώνουν τα τραγούδια τα οποία έχει ήδη γράψει, αλλά ακόμη κι αυτά που ΔΕΝ έχει ακόμη συνθέσει, επεμβαίνοντας στο υποσυνείδητο και ελέγχοντας τα όνειρά του (πρέπει να έχει ασκήσει ουκ ολίγες μηνύσεις για "κλοπυράιτ"). Τα ψυχιατρεία, κατά Wallace, είναι συγκεκαλυμμένοι χώροι βασανισμού των Αμερικανών που αντιστέκονται στους κόκκινους. Και πάει λέγοντας....

Προφανώς η κατάρρευση του κομμουνισμού καθόλου δεν καθησύχασε τον Wallace. Το 1998 έδωσε το δικαίωμα σε μια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Ντενβερ να επανεκδώσει τα άλμπουμς του σε CD. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας αναφέρει ότι με την αμοιβή που εισέπραξε, ο Wallace έβαλε τριπλή αγκαθωτή περίφραξη στον κήπο του, αγόρασε μια καινούργια κιθάρα κι ένα κινητο τηλέφωνο, στο οποίο φυσικά δεν απαντά υπό τον φόβο των Κόκκινων (για τους οποίους, βεβαίως, ισχυρίζεται ότι ακόμη τον παρακολουθούν και του επιτίθενται με διάφορους τρόπους). Στα εβδομηνταφεύγα του σήμερα, δε σταμάτησε να ηχογραφεί: εκτός απ'τις μέχρι το 1981 κυκλοφορίες, έχει ακόμη καμιά εννιακοσαριά τραγούδια που διανέμει στο site της Corillions, όλα χωρισμένα σε CD θεματολογικά: τραγούδια για τέρατα, για εξωγήινους, για τη φυλακή, για πυγμαχία, για τέρατα, για ζώα, για ιστορία (μέχρι και για το Μεγαλέξανδρο έχει) ... Δεν υπάρχει θεματολογία που να μην αγγίζει, πρέπει να το δείτε.

Όπως λένε τα μέλη ενός τοπικού πανκ συγκροτήματος, το στούντιο των οποίων χρησιμοποιεί, ηχογραφεί μόνο μεταξύ 10 και 11 το πρωί, χρονικό διάστημα στο οποίο ισχυρίζεται ότι οι χειριστές των κομμουνιστικών laser κάνουν διάλειμμα για φαγητό. Και αφήνει τη μασέλα του πάνω στον ενισχυτή πριν ηχογραφήσει :)

Φαντάζομαι ότι όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν ως εδώ, δε θα διστάσουν να καταθέσουν τον οβολό τους και να αποκτήσουν κάποιο από τα άλμπουμς του Marlin Wallace. Tα βινύλια είναι λίγο τσιμπημένα αλλά τα CD είναι φτηνά. Και δέχεται πληρωμή μέσω PayPal :)

Views: 77

THIS DAY IN MUSIC HISTORY

Members

© 2018   Created by musicfly.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service